कप्प्यात डोकावताना

मी कवींवर फार झोंबणारी टीका करतो. कवींवरच नव्हे तर कोणत्याही सवंग लेखनावर फुलं उधळायला मला जमत नाही. त्यामुळे बहुतेकजण माझ्यापासून चार हात दूर राहण्याचा प्रयत्न करतात. कवी तर माझ्या सावलीला उभं राहणंही पसंत करत नाहीत. अगदी

तमोहराच भेट देईन , Tamohara Novel by vijay shendge

संजय पवार हे धनकवडी - बिबवेवाडी भागातील एक नामांकित LIC प्रतिनिधी. त्यांचं स्वतः चं ऐसपैस ऑफिस आहे. दहा वीस तरुणांना रोजगार पुरवतात. त्यांनी तमोहरा कादंबरीच्या १० प्रती बुक केल्या होत्या. ते म्हणाले, " मी माझ्या विमा धारकांना दरवर्षी डायरी देत असतो. यावर्षी डायरी हवी की कादंबरी असा पर्याय त्यांच्यासमोर ठेवणार आहे. आणि ग्राहकांनी कादंबरीला पसंती दिली तर

तमोहरा : tamohara : दोन ध्रुवावर दोघे आपण

काल सकाळी विजय शहासने या फेसबुक मित्राने इनबॉक्स मध्ये मेसेज केला. म्हणाले, "मला तुमची कादंबरी हवी आहे. काय करायला हवे?" यांची माझ्या पोस्टवर कधी कॉमेंट दिसली नाही. मित्रयादीत आहेत कि नाही याचीही मला कल्पना नव्हती.

 पण त्यांचा मेसेज पाहिल्यावर मी त्यांना, "पोस्टाने हवी असेल तर २३० रुपये गुगल पे करा." असं मी त्यांना सांगितलं.

 

तर ते म्हणाले, "तुमच्या हातून कादंबरीचा स्वीकार करावा अशी माझी इच्छा आहे."

 

मी म्हटलं,

Tamohara : तमोहरा : हि माझी लावायची वेळ असते

शिर्षकातील लावायची या शब्दाचे आंबट, चिंबट, तुरट, खारट असे कुणीही कितीही शब्दाछल करू शकतील. परंतु शिर्षकातील लावणे हा शब्द प्रयोग बसणे या अर्थी आहे. आता बसण्याचेही अनेक अर्थ निघतील. पण तळीरामांना नेमका अर्थ लक्षात आला असेल.

तर

सीझर आणि जोडवी

हिंदू धर्माला, हिंदू श्रद्धांना, हिंदू रितीरिवाजांना वेड्यात काढण्यात अनेकांना धन्यता वाटते. दाभोलकरांनी अंधश्रद्धा निर्मूलन चळवळ चालवली म्हणून देशातली अंधश्रद्धा दूर झाली असे काही नाही. आणि दाभोळकरांनी अवतार घेतला नसता तर आजही लोक गळ्यात काळ्या बाहुल्या बांधून फिरले असते असे नाही. माझी श्रद्धा आहे. परंतु अंधश्रद्धा मी देखील मानत नाही. माझ्यावर अंधश्रद्धा मनू नये हे संस्कार करायला अंधश्रद्धा निर्मूलन समितीचा कोणी कार्यकर्ता आलेला नाही. 

काल वटपौर्णिमा होतो. आणि एका मुलीची वडाला फेऱ्या मारणाऱ्या बायकांचे नवरे मरत नाहीत का?

अंतर्वस्त्र आणि पोटसाडी

स्त्रीयांनी त्यांची अंतर्वस्त्र पुरुषांच्या दृष्टीस पडू नयेत अशा रितीने वाळायला घालावीत असा एक साधारण मापदंड आहे. फेसबुकवर या संदर्भात एका तरुणीची पोस्ट वाचायला मिळाली. तिचे म्हणणे, "आम्ही आमची अंतवस्त्र

मी असाच आहे

बबन धुमाळ यांची गझल मी फेसबुकवर वाचली. संपर्क झाला. बघता बघता ते माझे मित्र झाले. पण मित्र म्हणून स्तुती करायची हा स्वभाव नाही माझा. माझ्या मित्र यादीत असणाऱ्या ५० एक मित्रांनी मला नारळ दिला. कारण एकच मी त्यांच्या पोस्टवर फारसा जात नाही. त्यांच्या फुटकळ ओळींवर स्तुतीसुमने उधळत नाही. उगाच स्तुती करायची हा स्वभाव नाही माझा. पण अनेकांना ते रुचत नाही. मग अशी मंडळी मला त्यांच्या मित्र यादीतून बाहेरचा रस्ता दाखवतात. ते

प्रेम करावं असं का वाटतं ? Why do you want to love someone?

प्रेम हि गोष्ट खूप सुखदायी आहे. पण ते हवं तसं मिळालं. त्याने मनावर फुंकर घालण्याचं काम केलं तरच. अन्यथा रेम हे जीवघेणंच. प्रेमात आत्महत्या केल्याच्या खूप घटना आपण ऐकतो, पाहतो, वाचतो. अशी वेळ का येते ?

प्रेमविवाह अयशस्वी का होतात ? why successions rate is less in love marriages ?

आमच्या दैनिक प्रभातमध्ये माझा ' प्रेमाचा शिडकावा ' हा लेख प्रकाशित झाला आहे. खरंतर ' प्रेमविवाह अयशस्वी का होतात ? ' हे त्या लेखाचं मूळ शिर्षक. कदाचित नकारार्थी संदेश जाईल म्हणून संपादकांनी ते शीर्षक बदललं असावं. परंतु

तरीसुद्धा जगत असतो ( love poem : Still living )

तरुणाईच्या उंबरठ्यावरचं आयुष्य खूप सुंदर असत......... पंखात बळ भरून आभाळा गवसणी घालावीशी वाटते ....... आपल्याला ठेच लागू शकते याचा विचार न करता वाटेवरच्या दगडाला दूर उडवून द्यावसं वाटतं........खोल पाण्यात डुबकी घेऊन एका दमात तळ गाठवासा वाटतो............जे जे नवं असेल, अज्ञात असेल ते सारं जाणुन घ्यावसं वाटत...........अवती भवती घोंगावनाऱ्या भ्रमरांची तमा न बाळगता

marathi Poem : येगं येगं सरू

मला आठवतय लहानपणी आम्ही सर्व नातवंड रात्री आजी भोवती गोळा व्हायचो. आजी एखादी गोष्ट सांगायची. आणि गोष्ट संपली कि , " चला झोपा बरं आता सगळे. " पण कसलं काय ! आमची खुसपूस चालूच असायची. मग आजी आणखी एक हत्यार बाहेर काढायची. म्हणायची ,

Marathi Poem : सयेबाई उठं गं

आज बऱ्याच दिवसांनी लिहितोय. महिनाभर गावी होतो . शेतावर. कांदा काढला , वखार केली , कांदा वखारीत भरला. वखार सील केली. आणि आलो पुण्यात.

जगात सर्वात महाकठीण गोष्ट कोणती ? तर

प्रेम हे प्रेम असतं......कि ?

कमल हसन आणि श्रीदेवीचा ' सदमा ' हा सिनेमा सगळ्यांना आठवत असेल. स्मरणशक्ती हरवलेली श्रीदेवी. सर्वस्व झोकुन तिला प्रेम देणारा कमल हसन. आणि स्मरणशक्ती परतल्यानंतर कमल हसनला न ओळखणारी श्रीदेवी. परवा हा सिनेमा पाहिला आणि मला प्रश्न पडला प्रेम हे खरंच प्रेम असतं......कि

माझा ' काका ' झाला , त्याची गोष्ट

परवा गावाहून परतताना दौंडला ट्रेनला बसलो. जेमतेम तास दिडतासाचा प्रवास. पण या टप्प्यात खच्चून गर्दी असते. बुड टेकायला जागा मिळण्याची सुतराम शक्यता नसते. तर मग एकटया जिवाला हवा हवासा सहप्रवासी कुठून मिळणार ? पण

आरशाचा सोस

पुरुष आरसा वापरतात. परंतु स्त्रियांप्रमाणे स्वतःला आरशात निरखत बसत नाहीत. याबाबत कुणाचेच दुमत असणार नाही. यावर अनेक किस्से आपल्याला माहिती असतात.

माझ्या घराभोवती खूप चिमण्या आहेत. त्यावर एकदा लिहायचे आहे. पण परवाचा किस्सा सांगतो. ……….

बाई, बुद्धी आणि शिक्षण

( माफ करा हे सारं लिहिण्यामागे स्त्रियांना कमी लेखणं हा हेतू मुळीच नाही. मला आई आहे. बहिण आहे. बायको आहे. पण त्या सगळ्यात थोड्याफार फरकाने स्त्री मला अशीच जाणवते. तिचा दृष्टीकोन अधिक व्यापक व्हावा हाच हेतू. ) 

प्रेमाहुनी जगी या

" स्वप्नांच्या पलीकडले." हि मालिका स्टार प्रवाहवर गेल्या तीन वर्षापासुन सुरु आहे. ती मालिकेत आजवर अनेक वळण आली. अनेक खाच खळगे आले. पण अहंकार सोडून केलं जातं ते प्रेम हि सांगण्यास हि मालिका कमीच पडली. नेमकं कसं असायला हवं प्रेम ? 

ती शराब होऊन चढलेली ...

प्रेम हि केवढी प्रचंड भावना आहे. जगात दुसऱ्या कुणावर प्रेम करत नाही असा जीव शोधुन सापडणार नाही. माणूस माणसावर प्रेम करतोच पण माणुस पशुपक्षांवरही प्रेम करतो. पशुपक्षांवर प्रेम करण्याच्या माणसाच्या या स्वभावाला भूतदया म्हणतात. पण प्राणीसुद्धा माणसांवर जीवापाड प्रेम करतात. प्राणी का करतात माणसावर प्रेम ? केवळ

Love Poem , Prem Kawita : मी तुझ्या श्वासात आहे

स्त्री तिचं पाहिलं प्रेम कधीच विसरत नाही असं म्हणतात.पण खरंतर स्त्रीच काय कोणतीही व्यक्ती आयुष्यात कोणतीही घटना कधीच विसरत नाही. प्रेम तर कधीच विसरता येत नाही.

आणखी एक गोष्ट

Love Poem, Prem Kawita : तूच माझी रोज पूजा

मागे मी -

तुम्ही ' तिला ' रब मानता ?

हा लेख लिहिला होता. तो खरंच तिला परमेश्वर मनात असतो. पण तिला जाणीवही नसते त्याची. तो जेव्हा जेव्हा तिला म्हणतो, " अगं, मी तुला माझा परमेश्वर मानतो."

आणि ती त्याची खिल्ली उडवत म्हणते,